Θέλω

Θέλω να αποδράσω
Θέλω να σκοτώσω κάποιον
Θέλω βοήθεια
Θέλω κι άλλο
Θέλω να εκραγώ

Θέλω να μου χαρίσουν κάτι
Θέλω να σταματήσω το χρόνο
Θέλω να παίξω
Θέλω να ελπίζω
Θέλω να σε δω
Θέλω να ξαναπάω

Θέλω να τα βρώ όλα
Θέλω να σου πω κάτι

Σε θέλω εδώ

Το Δωμάτιο

Τις περισσότερες φορές απλά προσπερνάς. Σκύβεις κάτω το κεφάλι και σκέφτεσαι τι σε περιμένει στο γραφείο, στο σπίτι, στο δρόμο. Όποιος όμως περπατά με το κεφάλι κάτω, δε βλέπει – ή δε θέλει να δει – τι συμβαίνει γύρω του.

Μες στο κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις

Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
Αρκεί να πας, αρκεί να πας ολάνοιχτος,
γυρεύοντάς τα.

Όνειρο ήτανε

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι…

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι…

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τ’όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...

Dimitrios

Αν και οι εικόνες της θάλασσας σπάνια με συνεπαίρνουν (γονιδιακό ελλάτωμα γαρ), η εικόνα ενός πλοίου που βουλιάζει ή που αφήνεται να το γονατίσει ο καιρός κάπου παροπλισμένο ή ναυαγισμένο μου φαινόταν πάντα συγκλονιστική.



Αυτά που ξεκουράζονται στο βυθό, γίνονται μέρος του. Γίνονται καταφύγιο για χίλια δύο πλάσματα, σαν να φτιάχτηκαν γι’αυτό το λόγο. Τα άλλα, τα λιγότερο τυχερά, είναι εκείνα που είτε τσακίστηκαν ανεμοδαρμένα σε κάποια ακτή, είτε που τα παράτησαν στη μοίρα τους όταν κρίθηκαν ασύμφορα.



Στέκουν εκεί, αγέρωχα, σαν να έχουν ψυχή, περιμένοντας καρτερικά το τέλος τους. Θυμίζουν κατά βάθος ότι τίποτα δε μπορεί να αντισταθεί στο χρόνο. Ακόμη και ο πιο επιβλητικός γίγαντας θα γονατίσει ταπεινά μπροστά του.



Τίποτα βέβαια δε μπορεί να αντισταθεί και στις προσταγές της φύσης. Ακόμη και τα μεγαλύτερα κατασκευάσματα του ανθρώπου, τα επιβλητικότερα δημιουργήματα, φαντάζουν σταγόνες στον ωκεανό.




«Κυλάει το ποτάμι και προχωρά,
σου παίρνει τη στιγμή σου και τη γερνά.
Κι είναι πολύς ο χρόνος να τον μετράς
μ' ένα ρολόι στη θέση της καρδιάς.»