Όλα είναι δρόμος (i)

Η άσφαλτος στενή και ταλαιπωρημένη από τους σκληρούς χειμώνες, γεμάτη λακούβες και ρωγμές που μοιάζουν έτοιμες να σε καταπιούν… Ο δρόμος μοιάζει να παλεύει άλλοτε με τις βουνοκορφές και τους βράχους, άλλοτε με τα γερασμένα δέντρα που ρίχνουν τα φύλλα τους και τη σκιά τους, σα να θέλουν να του στερήσουν τη χαρά του προορισμού.

Σαν σε πείσμα όμως όλων αυτών, η Ιθάκη διαγράφεται σιγά-σιγά στον ορίζοντα. Το άλογο αφηνιάζει και περιμένει την προσταγή για να πετάξει. Τα πόδια του αναβάτη σφίγγουν τη σέλα, σα να φοβάται ότι θα χάσει τον έλεγχο.

Η Ιθάκη του φαίνεται πλέον καθαρά, άλλοτε γαλάζια και άλλοτε γκρίζα. Ποτέ δεν κατάλαβε σε ποια απόχρωση τον γοήτευε περισσότερο. Ποτέ δεν κατάλαβε αν του άρεσε η γαλήνη του γαλάζιου ή η γροθιά στο στομάχι του γκρίζου. Σε όποιο χρώμα όμως και αν την κοίταζε, παρέμενε πάντα σαγηνευτική, σαν όνειρο απ’το οποίο να μη θέλει να ξυπνήσει.

Ο δρόμος τελειώνει, και τα συναισθήματα εναλλάσσονται. Ο παγωμένος αέρας φρεσκάρει τις αισθήσεις που ανοίγονται για να γευτούν το σπάνιο δώρο. Από εκεί ψηλά άλλωστε, όλα φαντάζουν αλλιώτικα. Ποτέ άλλοτε δεν αισθάνεσαι πιο κοντά σε κάτι Θείο. Απλώνεις τα χέρια σου για να πετάξεις, σίγουρος πως θα τα καταφέρεις, όπως τα κατάφερες να φτάσεις και μέχρι εδώ.

Η πρώτη σκέψη ήταν… «μακάρι να έμενα για πάντα εδώ!»

Κατάλαβε γρήγορα όμως ότι έτσι θα χαθεί η μαγεία... και πήρε το δρόμο του γυρισμού.

_Γ

Το παρθενικό μου post...

...στη blogόσφαιρα δε θα μπορούσε να ήταν άλλο από ένα αγαπημένο μου ποίημα

Στις δώδεκα και μισή
τη νύχτα
την ίδια ώρα και συγχρόνως
φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου
ο Ντύλαν Τόμας μ' ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα

νεκρός βέβαια
κι άγιος
και τρελός
όπως τοχω ξαναπεί

— Έλα αδερφέ, μου λέει, μαζί μου
σάπισες εδώ πέρα
έλα στα βορινά φαράγγια της πατρίδας μου
εδώ ζεις σ' ένα σάπιο τόπο που σε κοροϊδεύουν
εκεί χαιρετάνε τους τρελούς και οι παπάδες
κι η πάπια δε γενάει πια πάγο
γενάει κόκκινο αυγό

Αυτά τα λίγα μου είπε ο μεγάλος ποιητής
όχι πια στον καθρέφτη και στο παράθυρό μου
αλλά μέσα από τα ψηλά χορτάρια του θανάτου του
μισός από τη μέση κι απάνω στο φως, έξω από το χορτάρι
μισός από τη μέση και κάτω στο σκοτάδι
κάτω από το φως.

15 Αυγούστου '81
της Παναγίας

Μίλτος Σαχτούρης - Η Παρουσία