Νά'μαστε και πάλι εδώ !

Μετά από περίπου 3.000 χλμ επί ξηράς και κάμποσα ναυτικά μίλια επί θαλάσσης, αποφάσισα να μαζευτώ και'γω εντός των τειχών.

Απ'όλα είχε φέτος ο μπαχτσές... αλλά καλύτερα να μιλήσουν οι εικόνες αντί για εμένα






















Καλή μας επάνοδο και καλά όνειρα για το χειμώνα !!!

Καλό καλοκαίρι !!!

Άσπρη πέτρα

Ουδέν άλλο σχόλιο...



photo credit: Theo

Εγκατάλειψη

I'm learning to fly, around the clouds,
But what goes up must come down




I'm learning to fly, but I ain't got wings
Coming down is the hardest thing

Mediterannean Sky

Ίσως κάποιοι το θυμούνται στα μέσα της δεκαετίας του '70 να μεταφέρει χιλιάδες ταξιδιώτες στο δρομολόγιο Ανκόνα - Ρόδος...


Κάποιοι άλλοι λίγο νεότεροι, πιθανόνο να έχουν αναμνήσεις από τα deck του όταν έκανε το δρομολόγιο Πάτρα - Ανκόνα, στη δεκαετία του '80


Όπου και να ταξίδευε, με όποια χρώματα, με όποια σημαία, είτε κουβαλούσε ανυπόμονους τουρίστες στο Αιγιαίο, είτε Αμερικανούς στρατιώτες στη Σομαλία, αυτό που φαινόταν ήταν ένα περήφανο παράστημα.


Κάποια στιγμή, τέλη των 90ies, παροπλισμένο πια στα ανοιχτά της Ελευσίνας δεσμεύεται για χρέη της πλοιοκτήτριας εταιρείας. Μία καταιγίδα το Γενάρη του 2003 ανέλαβε να το στείλει στο φυσικό διαλυτήριο της θάλασσας...

Εκτόνωση

Ποιός μπορεί να είναι ο επίλογος μιας κουραστικής εβδομάδας;

Τι κάνεις όταν αισθάνεσαι ότι μένεις από μπαταρίες;

Που ψάχνεις για μερικές γερές δόσεις αδρεναλίνης;

Τι είναι ικανό να σου αποσπάσει την προσοχή σου στο 100%, να σου πάρει τη σκέψη από κάθε τι που σε απασχολεί και να σου αφαιρέσει ευχάριστα κάθε ικμάδα δύναμης;

Θέλω

Θέλω να αποδράσω
Θέλω να σκοτώσω κάποιον
Θέλω βοήθεια
Θέλω κι άλλο
Θέλω να εκραγώ

Θέλω να μου χαρίσουν κάτι
Θέλω να σταματήσω το χρόνο
Θέλω να παίξω
Θέλω να ελπίζω
Θέλω να σε δω
Θέλω να ξαναπάω

Θέλω να τα βρώ όλα
Θέλω να σου πω κάτι

Σε θέλω εδώ

Το Δωμάτιο

Τις περισσότερες φορές απλά προσπερνάς. Σκύβεις κάτω το κεφάλι και σκέφτεσαι τι σε περιμένει στο γραφείο, στο σπίτι, στο δρόμο. Όποιος όμως περπατά με το κεφάλι κάτω, δε βλέπει – ή δε θέλει να δει – τι συμβαίνει γύρω του.

Μες στο κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις

Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
Αρκεί να πας, αρκεί να πας ολάνοιχτος,
γυρεύοντάς τα.

Όνειρο ήτανε

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι…

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι…

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τ’όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...

Dimitrios

Αν και οι εικόνες της θάλασσας σπάνια με συνεπαίρνουν (γονιδιακό ελλάτωμα γαρ), η εικόνα ενός πλοίου που βουλιάζει ή που αφήνεται να το γονατίσει ο καιρός κάπου παροπλισμένο ή ναυαγισμένο μου φαινόταν πάντα συγκλονιστική.



Αυτά που ξεκουράζονται στο βυθό, γίνονται μέρος του. Γίνονται καταφύγιο για χίλια δύο πλάσματα, σαν να φτιάχτηκαν γι’αυτό το λόγο. Τα άλλα, τα λιγότερο τυχερά, είναι εκείνα που είτε τσακίστηκαν ανεμοδαρμένα σε κάποια ακτή, είτε που τα παράτησαν στη μοίρα τους όταν κρίθηκαν ασύμφορα.



Στέκουν εκεί, αγέρωχα, σαν να έχουν ψυχή, περιμένοντας καρτερικά το τέλος τους. Θυμίζουν κατά βάθος ότι τίποτα δε μπορεί να αντισταθεί στο χρόνο. Ακόμη και ο πιο επιβλητικός γίγαντας θα γονατίσει ταπεινά μπροστά του.



Τίποτα βέβαια δε μπορεί να αντισταθεί και στις προσταγές της φύσης. Ακόμη και τα μεγαλύτερα κατασκευάσματα του ανθρώπου, τα επιβλητικότερα δημιουργήματα, φαντάζουν σταγόνες στον ωκεανό.




«Κυλάει το ποτάμι και προχωρά,
σου παίρνει τη στιγμή σου και τη γερνά.
Κι είναι πολύς ο χρόνος να τον μετράς
μ' ένα ρολόι στη θέση της καρδιάς.»

Όλα είναι δρόμος (i)

Η άσφαλτος στενή και ταλαιπωρημένη από τους σκληρούς χειμώνες, γεμάτη λακούβες και ρωγμές που μοιάζουν έτοιμες να σε καταπιούν… Ο δρόμος μοιάζει να παλεύει άλλοτε με τις βουνοκορφές και τους βράχους, άλλοτε με τα γερασμένα δέντρα που ρίχνουν τα φύλλα τους και τη σκιά τους, σα να θέλουν να του στερήσουν τη χαρά του προορισμού.

Σαν σε πείσμα όμως όλων αυτών, η Ιθάκη διαγράφεται σιγά-σιγά στον ορίζοντα. Το άλογο αφηνιάζει και περιμένει την προσταγή για να πετάξει. Τα πόδια του αναβάτη σφίγγουν τη σέλα, σα να φοβάται ότι θα χάσει τον έλεγχο.

Η Ιθάκη του φαίνεται πλέον καθαρά, άλλοτε γαλάζια και άλλοτε γκρίζα. Ποτέ δεν κατάλαβε σε ποια απόχρωση τον γοήτευε περισσότερο. Ποτέ δεν κατάλαβε αν του άρεσε η γαλήνη του γαλάζιου ή η γροθιά στο στομάχι του γκρίζου. Σε όποιο χρώμα όμως και αν την κοίταζε, παρέμενε πάντα σαγηνευτική, σαν όνειρο απ’το οποίο να μη θέλει να ξυπνήσει.

Ο δρόμος τελειώνει, και τα συναισθήματα εναλλάσσονται. Ο παγωμένος αέρας φρεσκάρει τις αισθήσεις που ανοίγονται για να γευτούν το σπάνιο δώρο. Από εκεί ψηλά άλλωστε, όλα φαντάζουν αλλιώτικα. Ποτέ άλλοτε δεν αισθάνεσαι πιο κοντά σε κάτι Θείο. Απλώνεις τα χέρια σου για να πετάξεις, σίγουρος πως θα τα καταφέρεις, όπως τα κατάφερες να φτάσεις και μέχρι εδώ.

Η πρώτη σκέψη ήταν… «μακάρι να έμενα για πάντα εδώ!»

Κατάλαβε γρήγορα όμως ότι έτσι θα χαθεί η μαγεία... και πήρε το δρόμο του γυρισμού.

_Γ

Το παρθενικό μου post...

...στη blogόσφαιρα δε θα μπορούσε να ήταν άλλο από ένα αγαπημένο μου ποίημα

Στις δώδεκα και μισή
τη νύχτα
την ίδια ώρα και συγχρόνως
φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου
ο Ντύλαν Τόμας μ' ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα

νεκρός βέβαια
κι άγιος
και τρελός
όπως τοχω ξαναπεί

— Έλα αδερφέ, μου λέει, μαζί μου
σάπισες εδώ πέρα
έλα στα βορινά φαράγγια της πατρίδας μου
εδώ ζεις σ' ένα σάπιο τόπο που σε κοροϊδεύουν
εκεί χαιρετάνε τους τρελούς και οι παπάδες
κι η πάπια δε γενάει πια πάγο
γενάει κόκκινο αυγό

Αυτά τα λίγα μου είπε ο μεγάλος ποιητής
όχι πια στον καθρέφτη και στο παράθυρό μου
αλλά μέσα από τα ψηλά χορτάρια του θανάτου του
μισός από τη μέση κι απάνω στο φως, έξω από το χορτάρι
μισός από τη μέση και κάτω στο σκοτάδι
κάτω από το φως.

15 Αυγούστου '81
της Παναγίας

Μίλτος Σαχτούρης - Η Παρουσία